سکانس اول (این یک سکانس کوتاه و ۱۲ کلمه ای است)
این چند قطره باران هدیه من به تو که ساده زندگی می کنی.

سکانس دوم(توضیح لازم نیست)
یک ربع مانده تا سرریز شوم از...کفش هایم را می پوشم همان کفش هایی که از جنس پائیزند.در لباس های گرم و لطیف خیالم غرق می شوم.می روم به همنشینی دوباره پنجره رو به خیابان آشنا .وقت آشتی با کاغذ های بی تاب است که هر روز سعی می کنم اشتیاقشان را برای نوشته شدن نادیده بگیرم.من مقاومت می کنم تا ننویسم اما پائیز نمی گذارد مقاوم بمانم.تسلیم می شوم و خوشحال .خوشحال می شوم از این تسلیم نا خواسته.

سکانس سوم(می خواهم انتظار در وجودت فوران کند)
رازی در تاروپود وجودم جا خوش کرده که می خواهم عذرش را بخواهم تا دیگر راز نباشد.اما قبل از افشای آن ،بگذاریدیک سکانس دیگر بنویسم.به انتظارش می ارزد.باور کن!

سکانس چهارم (خواهش می کنم یک لحظه از فکر راز بیا بیرون و به این سکانس

 توجه کن.خواهش می کنم.متشکرم)
نادیده گرفتن مهربانی، خیلی بد است - بدتر از کتاب نخواندن-و بدتر از آن ،تظاهر به نادیده گرفتن مهربانی است.این که یک نفر،به شیوه خودش- روی این سه کلمه تمرکز کن:به شیوه خودش – مهربانی می کند
و تو آن را نادیده می گیری و یا تظاهر به این کار می کنی،خیلی بد است.حتی خورشید هم تاب دیدنش را ندارد.دیروز داشتم با درخت رو به روی پنجره رو به خیابان آشنا- همان که امروز یکی از برگ های خوش رنگش افتاد و مرا یک ساعت درگیر خودش کرد- صحبت می کردم.در این مورد با هم توافق داشتیم که:حتما ضرورت دارد که همه انسانها،با خنده و صحبت و شوخی و...مهربانی شان را ابراز کنند.خیلی وقت ها سکوت،فریادی از مهربانی را در بر دارد.سکوت،فقط یک نمونه از هزاران هزار نوع مهربانی است.خوب فکر کن...
ببین چند بار با چنین مهربانی ای روبه رو شدی و قضاوت اشتباه کردی و نادیده گرفتی و تظاهر به نادیده گرفتن کردی؟!

سکانس پنجم(!)
این سطرها واقعا نیاز به مکث دارند،حالا بهتر شد.یک نفس عمیق می کشم.رازی را که می خواهم با تو در میان بگذارم خیلی خیلی مهم است،مهم تر از برگ خوش رنگی که امروز از درخت جلوی پنجره افتاد (و مرا برای یک ساعت در گیر خودش کرد)دوستت دارم!تویی که این سطرها میهمان چشم هایت شده اند،ناخودآگاه.